0 Τα Σαντούρια του Αναγνωστηρίου Αγιάσου παρουσίασαν το πρόγραμμά τους στην Ευρειακή του κόλπου Γέρας για δύο σχεδόν ώρες και καταχειροκροτήθηκαν

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ο πολύ ωραίος χώρος στο λιμανάκι της Ευρειακής γέμισε ασφυκτικά από φίλους της παράδοσης που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα του Παγγεραγωτικού Πολιτιστικού Συλλόγου για μια βραδιά με μουσική, χορούς και τραγούδια της Λέσβου και της Μικράς Ασίας.
Το βράδυ της περασμένης Κυριακής τα Σαντούρια του Αναγνωστηρίου Αγιάσου παρουσίασαν το πρόγραμμά τους στην Ευρειακή του κόλπου Γέρας για δύο σχεδόν ώρες και καταχειροκροτήθηκαν.
Έπαιξαν σαντούρι: Μύρτα Ανέμου, Μιλτιάδης Αργύρας, Ουρανία Αργύρα, Σοφία Κουταλέλλη, Θεοδώρα Ρούσσα, Σοφία Σκορδά, Στέλιος Σκορδάς, Μιχάλης Τζανής , Σταυρούλα Χριστοδουλουπούλου.
Κρουστά: Βασίλης Αμπουλός, Βάσω Κεφάλα
Τραγούδι: Σοφία Σκορδά
Κιθάρα, διδασκαλία: Κώστας Ζαφειρίου
Χόρεψε το χορευτικό του Παγγεραγωτικού με τη διδασκαλία του Βασίλη Αγκοπιάν.
Χαιρέτησαν ο πρόεδρος του Παγγεραγωτικού Γιώργος Ζορμπάς και ο Αντιπρόεδρος του Αναγνωστηρίου Παναγιώτης Σκορδάς.
Το Αναγνωστήριο Αγιάσου ευχαριστεί θερμά την Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου για τη χορηγία και τον Παγγεραγωτικό Σύλλογο για τη ζεστή φιλοξενία.
Επόμενη εκδήλωση Τρίτη, 1 Αυγούστου 2017, Κάστρο Μυτιλήνης.





read more "Τα Σαντούρια του Αναγνωστηρίου Αγιάσου παρουσίασαν το πρόγραμμά τους στην Ευρειακή του κόλπου Γέρας για δύο σχεδόν ώρες και καταχειροκροτήθηκαν"

0 Μαινόμενες «Βάκχες»!

Χθες είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω την εξαιρετική θεατρική παράσταση «Βάκχες» (κορυφαία τραγωδία του Ευριπίδη) που παρουσίασε η Ένωση Θεατρικών Πολιτιστικών Σωματείων Λέσβου «ΘΕΣΙΣ» σε συνεργασία με την Εφορεία Αρχαιοτήτων Λέσβου στον ειδυλλιακό χώρο του - δυστυχώς αναξιοποίητου - Αρχαίου Θεάτρου Μυτιλήνης. Η προσπάθεια αυτή έρχεται να προβάλει την αναγκαιότητα διαμόρφωσης και ανάδειξης ενός από τους σπουδαιότερους σε πανελλήνια κλίμακα αρχαιολογικούς θεατρικούς χώρους, που εδώ και δεκαετίες έχει παραδοθεί στη λήθη και στην εγκατάλειψη…
Όλοι οι συντελεστές της θεατρικής αυτής δημιουργίας ήταν αξιοθαύμαστοι. Πρώτες μεταξύ ίσων οι καταπληκτικές μαινόμενες Βάκχες, που, κυριευμένες από την αχαλίνωτη έκσταση, το σχιζοφρενικό πάθος και το ακατάσχετο παραλήρημα, από ώρας πρώτης έως εσχάτης απέδωσαν θαυμάσια τη μυσταγωγία των βακχικών μυστηρίων. Κορυφαία στιγμή του δράματος η τραγικότητα της Αγαύης, όταν συνειδητοποιεί ότι – διακατεχόμενη από τυφλό μένος - έσφαξε το γιο της Πενθέα, που εναντιωνόταν σφόδρα στην επικράτηση της νέας θρησκείας. Ο σπαραξικάρδιος μονόλογος της παιδοκτόνου μητρός, επενδυμένος με μια ανατριχιαστική φυσικότητα, απογειώθηκε σε υψηλά επίπεδα υποκριτικής απόδοσης. Η νέμεσις είναι αμείλικτη. Ο Διόνυσος τιμωρεί την ύβρη, την ασέβεια στο θείο. Ένας ανθρωποποιημένος θεός, που πρωταγωνιστεί στην υπόθεση, κουβαλώντας μέσα του τις αδυναμίες και τα πάθη των ανθρώπων (μοναδικό έργο της αρχαιοελληνικής δραματουργίας όπου ο θεός παρουσιάζεται στον κόσμο ως άνθρωπος και εναλλάσσει τη θεία και την ανθρώπινη φύση του). Ένας προχριστιανικός Θεάνθρωπος που ήρθε να επιβάλει τη νέα θρησκεία με ανελέητο τρόπο...
Πίσω από τους ορατούς πρωταγωνιστές του έργου στέκονται πάντα και οι αφανείς ήρωές του. Πολλά τα εύσημα και σ’ αυτούς.
Μα πάνω απ’ όλους αυτούς στέκεται ο Δημιουργός. Ο ιθύνων νους, ο εμπνευστής, ο σχεδιαστής, ο μεγάλος Δάσκαλος! Ο Αντρέας Σεφτελής, σαν θαλασσόλυκος καπετάνιος που κρατά στιβαρά το τιμόνι του καραβιού του μέσα στη μαινόμενη καταιγίδα, συμμετείχε ο ίδιος, καθοδηγούσε και ρύθμιζε τα δρώμενα με το υποβλητικό νταούλι του, επαληθεύοντας τη ρήση του Φρανκ Χάουζερ που είπε ότι «Ο ρόλος του σκηνοθέτη είναι ο μαιευτήρας. Δεν είναι ο γονιός του παιδιού, που ονομάζουμε θεατρικό έργο. Είναι παρών στη γέννα για λόγους ασφαλείας, με την ιδιότητα του γιατρού ή της μαμής. Η δουλειά του είναι να διασφαλίσει ότι δεν θα συμβεί τίποτε κακό. Όμως, αν κάτι πάει στραβά, η ετοιμότητά του θα κρίνει κατά πόσον το παιδί θα είναι υγιές ή θα υποφέρει, θα ζήσει ή θα πεθάνει». Το παιδί βγήκε υγιέστατο από την κοιλιά της μάνας του κι όλοι – ιδιαίτερα οι συγγενείς του «παιδιού» και οι μαθητές του μαιευτήρα - αναγνωρίζουν τα λόγια του Μεγαλέξαντρου «Στους γονείς οφείλομεν το ζην, στους δε διδασκάλους το ευ ζην»!!
Σήμερα η τρίτη και τελευταία παράσταση. Μην τη χάσετε!
(Οι φωτογραφίες είναι του Σταμάτη Γιαννάκη)
Παναγιώτης Μιχ. Κουτσκουδής






















read more "Μαινόμενες «Βάκχες»!"

0 Παρουσίαση του νέου βιβλίου του φιλολόγου Παναγιώτη Σκορδά

Δελτίο Τύπου
Σε μια ωραία συζήτηση γύρω από την παράδοση, τη διατήρηση-αναβίωση εθίμων, τη ντοπιολαλιά, τον λαϊκό μας πολιτισμό και άλλα ενδιαφέροντα θέματα εξελίχθηκε η παρουσίαση του νέου βιβλίου του φιλολόγου Παναγιώτη Σκορδά, που οργάνωσε ο «Παγγεραγωτικός» Πολιτιστικός Σύλλογος Γέρας και η εφημερίδα το «Βήμα» της Γέρας, το απόγευμα της Τετάρτης, 19 Ιουλίου 2017, στο καφέ «Κάβος», στο Πέραμα.
Για το βιβλίο μίλησε διεξοδικά ο Στρατής Γιαννίκος, δάσκαλος, ο οποίος ανάμεσα στα άλλα τόνισε: «Την εποχή των “ηλεκτρονικών εγκεφάλων”, την εποχή της αυτοματοποίησης–ρομποτοποίησης των πάντων, την εποχή που ο άνθρωπος μηχανοποιείται ο συγγραφέας, αλλά κι εμείς προσθέτω, είμαστε πιστοί στις ρήσεις του Ελύτη: “Θα επιζήσει το φεγγάρι της Σαπφώς από το φεγγάρι του Άρμστρονγκ. Η σελήνη των ηλεκτρονικών εγκεφάλων θα εξακολουθεί να είναι -είτε το θέλουμε είτε όχι- κατώτερη απ' τη σελήνη της Σαπφώς”. Στο νησί που, όπως μάς λέει κι ο ποιητής, «ο ήλιος και το φεγγάρι συμβασιλεύουν», πάντα ο λαός μας θα σκύβει ευλαβικά να πιει από τα νάματα της παράδοσης κι εκδόσεις σαν και τη σημερινή που παρουσιάζουμε θα ενισχύουν την αγάπη για τον τόπο μας».
Για τα «Κάψαλα» και τον «Κλήδονα» στη Λέσβο και τη χρησιμότητα του βιβλίου έκανε λόγο και ο Βάσος Βόμβας, δικηγόρος, μελετητής των εθίμων, ο οποίος διέθεσε στον συγγραφέα πλούσιο αρχειακό υλικό.
Ο Παναγιώτης Σκορδάς, τέλος, επισήμανε, ότι η μελέτη αυτή δεν εξαντλεί το θέμα και υπάρχει ανάγκη για περαιτέρω έρευνα, που θα αναδείξει και άλλες πτυχές λαογραφικές, κοινωνιολογικές, γλωσσολογικές, φιλολογικές.

Την εκδήλωση συντόνισε ο Τζάνος Στεφανέλλης, αρχισυντάκτης του «Βήματος», ενώ χαιρέτησαν ο Γιώργος Ζορμπάς, Πρόεδρος του «Παγγεραγωτικού» και ο Γιώργος Κουλαγίνης από τις εκδόσεις «Μύθος».

read more "Παρουσίαση του νέου βιβλίου του φιλολόγου Παναγιώτη Σκορδά"

0 Οι "ΒΑΚΧΕΣ" του Ευριπίδη στο Αρχαίο Θέατρο Μυτιλήνης

Οι "ΒΑΚΧΕΣ" του Ευριπίδη στο Αρχαίο Θέατρο Μυτιλήνης
Η Εφορεία Αρχαιοτήτων Λέσβου στο πλαίσιο της δράσης “Θεατρικές πράξεις σε αρχαιολογικούς χώρους και μνημεία της Μυτιλήνης” παρουσιάζει σε συνεργασία με την Ένωση Θεατρικών Πολιτιστικών Σωματείων Λέσβου «ΘΕΣΙΣ» την τραγωδία «Βάκχες» του Ευριπίδη το Σάββατο 22/07/2017, την Κυριακή 23/07/2017 και τη Δευτέρα 24/07/2017 στις 9 μμ στο Αρχαίο Θέατρο Μυτιλήνης.
Η είσοδος για το κοινό είναι ελεύθερη.
Για την πραγματοποίηση της παράστασης έχουν συνεργαστεί μέλη από τις Θεατρικές Ομάδες της «ΘΕΣΙΣ», που απαρτίζεται από 11 θεατρικά σχήματα από όλη τη Λέσβο.
Σκηνοθεσία: Αντρέας Σεφτελής (ΦΟΜ «Ο Θεόφιλος»)
Βοηθοί Σκηνοθέτες: Λένα Αλτίνογλου, Κλαίρη Φραγκουλάκη (ΦΟΜ «Ο Θεόφιλος»)
Σκηνικά – Κοστούμια : Αντρέας Σεφτελής
Ζωγραφική Σκηνικού : Κώστας Ζιαμπάρας
Σχεδιασμός Φωτισμών : Αντρέας Σεφτελής
Νταούλι : Αντρέας Σεφτελής
Διανομή
ΔΙΟΝΥΣΟΣ : Κωνσταντίνος Πολίτης (Θ.Ο.Μ. «Οι Άστεγοι»)
ΧΟΡΟΣ : Tότα Δρούζα (ΦΟΜ «Ο Θεόφιλος»)
Μαρία Ραϊστέλλη (ΦΟΜ «Ο Θεόφιλος»)
Δάφνη Τσαρακτσή («ΠασπΑRΤου»)
Πέγκυ Χατζημιχαήλ (Αναγνωστήριο Αγιάσου «Η Ανάπτυξη»)
ΤΕΙΡΕΣΙΑΣ: Μαρία Αϊβαλιώτου (Αναγνωστήριο Αγιάσου «Η Ανάπτυξη»)
ΚΑΔΜΟΣ: Γιώργος Παττές (Θεατρικό Εργαστήρι Δήμου Λέσβου)
ΠΕΝΘΕΑΣ: Μάριος Σπανός (ΦΟΜ «Ο Θεόφιλος»)
ΘΕΡΑΠΩΝ : Πέγκυ Χατζημιχαήλ (Αναγνωστήριο Αγιάσου «Η Ανάπτυξη»)
ΑΓΓΕΛΟΣ Α΄: Δάφνη Τσαρακτσή («ΠασπΑRΤου»)
ΑΓΓΕΛΟΣ B΄: Πέγκυ Χατζημιχαήλ (Αναγνωστήριο Αγιάσου «Η Ανάπτυξη»)
ΑΓΑΥΗ: Tότα Δρούζα (ΦΟΜ «Ο Θεόφιλος»)
Φωτογραφικό Υλικό : Τέρπος Παπαθεοδώρου








read more "Οι "ΒΑΚΧΕΣ" του Ευριπίδη στο Αρχαίο Θέατρο Μυτιλήνης"

0 Σημαντική διάκριση μαθητών του Λυκείου Αγιάσου σε Πανελλήνιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό

Σημαντική διάκριση μαθητών του Λυκείου Αγιάσου
σε Πανελλήνιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό

«Εάν γυρεύεις φως σε ένα κείμενο», είχε γράψει κάποτε ο Βλαντιμίρ Ναμπόκοβ, «τότε στρέψε το βλέμμα σου στο διήγημα ενός μαθητή». Αυτό κάνουν πράξη τα Ελληνικά Ταχυδρομεία στο νέο τους εκδοτικό πόνημα με τον τίτλο «Όσα φέρνει ο ταχυδρόμος» που αποτελεί μία συλλογή διηγημάτων επίδοξων μικρών συγγραφέων οι οποίοι εμπνεύστηκαν από τη εμβληματική μορφή του ταχυδρόμου, του ανθρώπου που εμπιστεύονται και καλοδέχονται στα σπίτια τους όλα τα ελληνικά νοικοκυριά εδώ και 189 χρόνια.
Τα Ελληνικά Ταχυδρομεία, σε συνεργασία με την Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης, προσκάλεσαν τους μαθητές Γυμνασίων και Λυκείων όλης της χώρας να συμμετέχουν με ένα διήγημά τους σε πανελλήνιο μαθητικό διαγωνισμό με θέμα «Όσα φέρνει ο ταχυδρόμος».
Ο διαγωνισμός προκηρύχθηκε την Παγκόσμια Ημέρα Ταχυδρομείου – 9 Οκτωβρίου του 2015, είχε τετράμηνη διάρκεια και σκοπός του ήταν η ανάδειξη της δυναμικής του γραπτού λόγου στην έκφραση ιδεών και συναισθημάτων που ενισχύουν την ανθρώπινη επικοινωνία.
Η ανταπόκριση ήταν ένθερμη, με αποτέλεσμα την αποστολή 138 διηγημάτων που φέρνουν στο προσκήνιο την εμβληματική μορφή του ταχυδρόμου, του ανθρώπου που εμπιστεύονται και καλοδέχονται στα σπίτια τους όλα τα ελληνικά νοικοκυριά εδώ και 189 χρόνια.

Τα Ελληνικά Ταχυδρομεία εξέδωσαν σε συλλογικό τόμο τα 25 διηγήματα των μαθητών που επέλεξαν οι κριτικές επιτροπές του διαγωνισμού (10 μαθητών Λυκείων και 15 μαθητών Γυμνασίων) και το βιβλίο διατίθεται αποκλειστικά από τα ταχυδρομεία όλης της χώρας. Ανάμεσά στους δέκα διακριθέντες πανελλαδικά λυκειόπαιδες είναι και οι μαθητές του Λυκείου Αγιάσου Μιχάλης Κουτσκουδής-Βουρλής και Σοφία Κουταλέλλη.

Στη συνέχεια παρατίθενται, με αξιολογική σειρά, τα επιλεγμένα κείμενα δηλώνοντας τα πραγματικά ονόματα των μαθητών που τα συνέγραψαν καθώς και το σχολείο όπου φοιτούν. Δίπλα στο όνομα κάθε μαθητή σημειώνεται σε αγκύλη το ψευδώνυμο που χρησιμοποίησε για την συμμετοχή του στο διαγωνισμό.

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΩΝ ΑΠΟ ΤΟ ΛΥΚΕΙΟ

Θεοφάνης Ψεβεδούρος [Αρτεμίσιος Παπαπέτρου], «Όσα φέρνει ο ταχυδρόμος», 1 ο ΓΕΛ Σπάτων
Νικόλαος Δημητροκάλλης [Δημήτρης Δημανίκος], «Ανθρωπιά σε φάκελο», 2ο ΓΕΛ Κορυδαλλού
Ευαγγελία Μαλλούση [Εύα Μ.], «Όσα φέρνει ο ταχυδρόμος», 3 ο ΓΕΛ Αχαρνών
Ηρώ Μαννέ [IrO2], «Όσα φέρνει ο ταχυδρόμος», Λεόντειο Λύκειο Νέας Σμύρνης
Στεφανία-Δήμητρα Σκούφη [Βράχος], «Γράμματα… δίχως γράμματα», ΓΕΛ Κρεστένων Ηλείας
Χρυσοβαλάντου Ασημακοπούλου [Βάλλυ], «Γράμμα από το Σικάγο», ΓΕΛ Μεγαλόπολης Αρκαδίας
Αθηνά Αμοιραδάκη [Ζωή], «Μια στάλα όνειρο», ΓΕΛ Δροσιάς
Μιχάλης Κουτσκουδής-Βουρλής [Κώστας Δαβάκης], «Ο μικρός χρυσός σταυρός», ΓΕΛ Αγιάσου Λέσβου
Παναγιώτα-Δέσποινα Μπαλατσού [Τοξότρια των άστρων], «Όσα φέρνει ο ταχυδρόμος», ΓΕΛ Δεμένικων Πάτρας
Σοφία Κουταλέλλη [Ηλιάνα], «Όσα φέρνει ο ταχυδρόμος», ΓΕΛ Αγιάσου Λέσβου.

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΩΝ ΑΠΟ ΤΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ

Ζώης-Κωνσταντίνος Τσαγανός [Αρίωνας], «Όσα φέρνει ο ταχυδρόμος», 2ο Γυμνάσιο Νέων Μουδανιών Χαλκιδικής
Μαρία Κόνσουλα [The purple bee], «Όσα φέρνει ο ταχυδρόμος», 14ο Γυμνάσιο Καλλιθέας
Ελένη Μαρίνα Βοτσαϊτη [Λεναμάρη], «Όσα φέρνει ο ταχυδρόμος», Γυμνάσιο Ευηνοχωρίου Αιτωλοακαρνανίας
Νικόλαος Σιλιτζόγλου [Θαλής ο Μιλήσιος], «Όσα φέρνει ο ταχυδρόμος», Εκπαιδευτήρια Γείτονα
Κλεάνθη Κοκολάκη [Κόκκινο ρουμπίνι], «Το γράμμα», Γυμνάσιο Αγίας Βαρβάρας Μονοφατσίου, Δήμος Γόρτυνας, Ηράκλειο Κρήτης
Γιάννης Σκούρτας [Γιάννης Ελλαδίτης], «Όσα φέρνει ο ταχυδρόμος», Πειραματικό Γυμνάσιο Πανεπιστημίου Πατρών
Φαέθων Χαλίλ Ελ Μάσρι-Κυριαζής [Οδυσσέας], «Όσα φέρνει ο ταχυδρόμος», Μουσικό Σχολείο Καλαμάτας
Λευτέρης Γλυνός [Γραίγος], «Όσα φέρνει ο ταχυδρόμος», Γυμνάσιο Δροσιάς
Αικατερίνη Γκίκα [Κουρή-Κουρή], «Ο φτερωτός Ερμής… άργησε να ’ρθει», Εκπαιδευτήρια Μάνεση
Ελευθερία Σαφαρίκα [Ανδρομέδα], «Όσα φέρνει ο ταχυδρόμος», Νέα Γενιά Ζηρίδη
Ανδριάνα Ηλιοπούλου-Τσιμαράτου [Άλφα-Ήτα], «Όσα φέρνει ο ταχυδρόμος», Πρότυπο Γυμνάσιο Ευαγγελικής Σχολής Σμύρνης
Δέσποινα Δίπλα [Καπλάνι], «Λόγια και συναισθήματα που θέλησαν να ειπωθούν», Πρότυπο Γυμνάσιο Ευαγγελικής Σχολής Σμύρνης
Μαρκέλλα Αποστόλου [Ελιζαμπέτα], «Όσα φέρνει ο ταχυδρόμος», 2ο Γυμνάσιο Καβάλας
Ρεβέκκα Γιαννακίδου [Ανδρομέδα], «Ποτέ δεν είναι αργά», Πειραματικό Γυμνάσιο Πανεπιστημίου Μακεδονίας
Ίρις-Αικατερίνη Καμπέρογλου [Νηρηίδα], «Όσα φέρνει ο ταχυδρόμος», Γυμνάσιο Φιλοθέης


Κώστας Δαβάκης
(ψευδώνυμο του μαθητή του ΓΕΛ Αγιάσου Μιχάλη Κουτσκουδή-Βουρλή)
Ο μικρός χρυσός σταυρός

Μ’ ένα παράπονο χαραγμένο στο πρόσωπό της κοιτάζει η μάνα από το τζάμι του παραθυριού, που ώρα τώρα μαστιγώνουν οι σταγόνες της βροχής. Αμίλητη στέκεται. Νομίζεις πως ο νους της ταξιδεύει αλλού, έξω στη βροχή περιπλανιέται. Τα μάτια της σπασμένα και μισόκλειστα από την αϋπνία χάνονται στους έρημους δρόμους, το κορμί της ολόκληρο τρέμει. Η αγωνία της δεν κρύβεται. Τα λεπτά μετράει που θα φτάσει ο ταχυδρόμος στην πόλη και θα της φέρει γράμμα από το γιο της, που πολεμά στο μέτωπο. Σαράντα μέρες έχει να λάβει γράμμα του. Οι σκέψεις της την πνίγουν. «Τάχα να ζει ή χάθηκε σαν το πουλί στη μπόρα;» συλλογίζεται. Και η ώρα περνάει, η ανάγκη πονάει. Η βροχή δυναμώνει και η μάνα καρδιοχτυπά. Σπάει η σιωπή από τους χτύπους της καρδιάς της. Βαριοί οι αναστεναγμοί της, όσο βαριά είναι τα βήματα του ταχυδρόμου μες στη βροχή.
Και ξάφνου τον βλέπει να τρέχει μες στα λασπόνερα κρατώντας στην αγκαλιά του έναν χαρτοφύλακα που έχει μέσα τα γράμματα από το μέτωπο. Ναι. Δεν τη γελούν τα μάτια της. Αυτός είναι! Δε μπορεί πια να κρύψει τη χαρά της. Τυλίγεται βιαστικά μ’ ένα μακρύ μαύρο σάλι, ξεκλειδώνει με τρεμάμενα χέρια την πόρτα και βγαίνει στη βροχή. Με το βλέμμα της καρφωμένο πάνω του, τρέχει όσο πιο γρήγορα μπορεί, για να τον σταματήσει. Τον πλησιάζει. Τον κοιτά για κάμποση ώρα δίχως να βγάλει μιλιά. «Έφερες γράμμα από το γιο μου; Εεε; Έφερες κανένα γράμμα;» ρωτάει με σπασμένη φωνή. Εκείνος δεν αποκρίνεται. «Γιατί δε μιλάς; Μου ’φερες κανένα γράμμα; Μίλα, για όνομα του Θεού!» του λέει αναστατωμένη. Τότε κι αυτός ανοίγει το χαρτοφύλακα κι αφού εξετάσει στα γρήγορα τα γράμματα, γιατί έχει φέρει πολλά από το μέτωπο, βγάζει ένα από μέσα και το δίνει στη μάνα. «Πάρε...» αυτό μόνο της λέει κι έπειτα ανοίγει το βήμα του και χάνεται μες στη βροχή.
Η μάνα τρέχει πίσω στο σπίτι. Κλειδώνει την πόρτα, βγάζει από πάνω της το σάλι και κάθεται σ’ ένα μικρό σκαμνί, δίπλα στο τζάκι όπου τριζοβολά η φωτιά. Και χωρίς δεύτερη σκέψη, ανοίγει το γράμμα κι αρχίζει να το διαβάζει.
«Πολυαγαπημένη μου μητέρα, Λυπάμαι πραγματικά που δε μπόρεσα να σου γράψω νωρίτερα, αλλά οι συνθήκες δεν μου το επέτρεψαν. Ούτε ξέρω αν θα βρω ξανά ευκαιρία να σου γράψω. Η τύχη μου εδώ είναι αβέβαιη. Η ζωή μου βρίσκεται διαρκώς σε κίνδυνο. Καθημερινά αντιμετωπίζουμε με τους συντρόφους μου πολύ δύσκολες καταστάσεις, που δε τις χωράει ο νους σου. Όσο περνούν οι μέρες, μας πολιορκούν όλο και πιο ύπουλοι εχθροί από τους Ιταλούς. Το κρύο, το χιόνι, τη λάσπη, την ψείρα. Οι περιοχές εδώ πάνω είναι πολύ δύσβατες και απόκρημνες. Το χιόνι φτάνει σχεδόν μέχρι τα γόνατα. Γι’ αυτό, όπως καταλαβαίνεις, είναι δύσκολο για κάποιους να συνεχίσουν φορτωμένοι με όπλα και πολεμοφόδια. Οι περισσότεροι τα ξεφορτώνονται, με αποτέλεσμα να υπάρχουν λιγοστά, για να καλύψουμε τις ανάγκες μας.
Πολλές φορές, μάλιστα, η νύχτα μάς βρίσκει σε χιονισμένους λόφους ή απάτητες βουνοκορφές. Έτσι, με μάτια κλειστά, με το κεφάλι χωμένο στους ώμους, με την παγωνιά να μας τσακίζει τα κόκκαλα, βουβοί, περιμένουμε να ξημερώσει. Άλλοτε τ’ άρβυλά μας έχουν ανοίξει και κρέμονται οι σόλες κι άλλοτε έχουν μουχλιάσει και η μούχλα, περνώντας στο πόδι, το σαπίζει. Ο πόνος είναι ανυπόφορος!
Στραβωμένοι από το εκτυφλωτικό λευκό του χιονιού και μπαρουτοκαπνισμένοι από την αντάρα της μάχης, περιπλανιόμαστε, σαν ακυβέρνητο σκαρί μες στη μανιασμένη φουρτούνα, ψάχνοντας τη σωτηρία μας. Τραβάμε κι εμείς το δικό μας Γολγοθά. Ο πόλεμος είναι σκέτη φρίκη! Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από τον πόλεμο. Κάθε μέρα ζούμε σε μια κόλαση πυρός. Το μπουμπουνητό των κανονιών, το κροτάλισμα των πολυβόλων, οι εκρήξεις των οβίδων δημιουργούν ένα πανδαιμόνιο. Και κάθε τόσο ένα κορμί σωριάζεται πλάι σου. Το άλικο αίμα βάφει το στρατιωτικό χιτώνα και στιγματίζει το άσπρο χιόνι. Κομμένα πόδια από πατημένες νάρκες, βγαλμένα άντερα, χυμένα μυαλά… Κραυγές άφατου πόνου και απόγνωσης δονούν την ατμόσφαιρα. Η ψυχή σαν χελιδόνι φτερουγίζει από τα χείλη του λαβωμένου, που αφήνει τη στερνή του ανασαιμιά μαζί με το άψυχο κουφάρι του. Κάθε στιγμή μπορεί ο Χάρος να τρυγήσει με το δρεπάνι του τη ζωή σου. Ζούμε την κάθε μέρα σαν να ’ναι η τελευταία μας. Σήμερα, ήρθαμε αντιμέτωποι με τους Ιταλούς. Η μάχη ήταν σκληρή. Οι νεκροί πολλοί, μα οι τραυματίες περισσότεροι. Η μονάδα μας διαλύθηκε. Και αυτό, γιατί οι εχθροί μάς επιτέθηκαν αιφνιδιαστικά κι όλοι βρεθήκαμε απροετοίμαστοι και πανικόβλητοι. Οι σφαίρες έπεφταν σαν το χαλάζι! Οι περισσότεροι από μας άρχιζαν να τρέχουν σαν τρελοί, με αποτέλεσμα να γίνουν τροφή των πυροβόλων και να σωριαστούν ο ένας πάνω στον άλλον. Οι υπόλοιποι τρεκλίζαμε σαν χαμένοι ανάμεσα στις φωτιές, στους καπνούς και στα διαμελισμένα σώματα των συντρόφων μας. Γέμισε ο αέρας από κλάματα, ουρλιαχτά, κατάρες. Ένας είχε πέσει στα γόνατα και χτυπούσε το κεφάλι του με απόγνωση, άλλος είχε κρυφτεί κάτω απ’ τα νεκρά σώματα και έκλαιγε, άλλος
παραμιλούσε. Κάποια στιγμή, είδα έναν απ’ τους δικούς μας να είναι κολλημένος στο χιόνι. Είχε χάσει το ένα του πόδι στη μάχη και το αίμα του ανάβλυζε σαν σιντριβάνι. «Δεν θα με φάτε!», βογκούσε. «Ακούτε, ρουφιάνοι, μακαρονάδες; Δε θα με φάτε! Θα τα καταφέρω… θα τα καταφέρω…». Μετά από λίγο άρχισε να ζητάει βοήθεια αλλά όλοι μας σχεδόν είχαμε φύγει μπροστά και δεν μπορούσαμε να γυρίσουμε πίσω. Στα μάτια του στρατιώτη αυτού μπορούσες να διαβάσεις όλη τη φρικαλεότητα του πολέμου.
Λίγοι γλιτώσαμε απ’ τη λύσσα των Ιταλών. Μετά από πολλές ώρες περιπλάνησης και έχοντας πια νυχτώσει, αποφασίσαμε να περάσουμε το βράδυ σ’ ένα κορφοβούνι στεφανωμένο από ψηλά, χιονισμένα έλατα, όπου δεν μπορούσαν να μας εντοπίσουν εύκολα. Έτσι, στήσαμε τις σκηνές μας και πέσαμε όλοι για ύπνο. Σχεδόν όλοι. Εγώ βρήκα την ευκαιρία να σου γράψω. Ήθελα τόσο πολύ να σου γράψω! Είχα τόση μεγάλη ανάγκη να σου μιλήσω. Αν όλα πάνε καλά, θα πάρεις στα χέρια σου το γράμμα. Μου λείπεις πολύ, αγαπημένη μου μητέρα. Έλα, έλα να
σβήσεις τον καημό μου με την αγκαλιά σου! Το μόνο που έχω για να σε θυμάμαι είναι ο μικρός χρυσός σταυρός που μου είχες δώσει λίγο πριν αποχωρήσουμε από την πατρίδα. Θυμάμαι, μου είχες πει: «Να τον φοράς πάντα γύρω απ’ το λαιμό σου και να προσεύχεσαι να πάνε όλα καλά». Αυτό κάνω μητέρα. Τον έχω κρεμασμένο γύρω απ’ το λαιμό μου και κάθε βράδυ κάνω μια προσευχή. Να τελειώσει γρήγορα ο πόλεμος και να γυρίσω πίσω, σε σένα. Να γυρίσω πάλι στην αγκαλιά σου, απ’ όπου αναγκάστηκα να βγω για να υπηρετήσω την πατρίδα…». Η μάνα λυγίζει. Δεν μπορεί να κρατήσει τη συγκίνησή της από τα λόγια αυτά. Χοντρά δάκρυα, σαν διαμάντια, πλημμυρίζουν τα κόκκινα μάτια της και αυλακώνουν τα μάγουλά της. Παίρνει μια βαθιά ανάσα και με το χέρι στην καρδιά συνεχίζει να διαβάζει.
«...Θυμάμαι ακόμα εκείνη τη μέρα της αναχώρησης του ελληνικού στρατού για τα βουνά της Αλβανίας. Κόσμος είχε κατακλύσει τους δρόμους για να αποχαιρετήσει τους Έλληνες στρατιώτες που θα υπηρετούσαν περήφανα την πατρίδα και μάλιστα θα επέστρεφαν νικητές και θα δοξάζονταν. Ωστόσο, δεν υπάρχει δόξα στον πόλεμο, που να αξίζει το αίμα ενός στρατιώτη. Ακόμα και εμείς οι ίδιοι δε φανταζόμασταν ποτέ ότι θα περνούσαμε όλες αυτές τις ταλαιπωρίες. Μας είχε κυριεύσει το αίσθημα της περηφάνιας. Μας είχε τυφλώσει! Τώρα, πολυαγαπημένη μου μητέρα, είμαστε μακριά απ’ τη γλυκιά μας πατρίδα,
μακριά απ’ το ζεστό σπίτι μας και τη θερμή αγκαλιά της οικογένειας. Πραγματικά, θαυμάζω τους ανθρώπους εκείνους που αφήνουν τον τόπο τους, τη μόνη περιουσία τους, και φεύγουν μακριά. Μα εγώ δε θα σταματήσω να ελπίζω. Δε θα σταματήσω να προσεύχομαι. Ο Θεός θα με ακούσει. Έτσι πιστεύω. Κάθε μέρα με
ακούει και μου μιλάει με τη σιωπή του. Κοιτάζω ψηλά, στον ουρανό, και τον παρακαλώ: «Δώσε μου δύναμη, Θεέ μου, δώσε μου θάρρος να συνεχίσω, βοήθησέ με να σταθώ στα πόδια μου μέσα σ’ αυτή τη φρίκη. Κάνε, Θεέ μου, να τελειώσει αυτός ο πόλεμος και να γυρίσω πίσω στην αγκαλιά της μάνας μου!». Ναι, στην αγκαλιά σου, μητέρα, που τόσο πολύ νοστάλγησα. Κι Εκείνος σαν να μου χαμογελάει…». Η μάνα συγκλονίζεται ολόκληρη. Τα χέρια της τρέμουν. Δεν
αντέχει να διαβάσει παρακάτω.
Ξαφνικά, ακούγεται ένα δυνατό βουητό. Ο άνεμος είναι τόσο λυσσασμένος, που χτυπά με ορμή την πόρτα και τη σπάει. Η πόρτα ανοίγει μεμιάς. Πάνω στην ταραχή της, η μάνα αφήνει το γράμμα από τα χέρια της και αυτό πέφτει στη φωτιά… Καίγεται… Όλα όσα έχει διαβάσει χάνονται μέσα σε λίγα λεπτά. Και τότε, ένα λαμπερό φως έρχεται απέξω. Η μάνα τα χάνει! Δεν πιστεύει στα μάτια της! Βλέπει μπροστά της το γιο της, το παλικάρι της! Στέκεται όρθιος μπροστά στην πόρτα, με μισοσχισμένα ρούχα, γεμάτα αίματα. Το πρόσωπό του ταλαιπωρημένο, σημαδεμένο, αγνώριστο. Στο ένα του χέρι κρατάει το μικρό, χρυσό σταυρό. Και τη σιωπή σπάει ο γιος, που λέει με βροντερή φωνή:
«Μη με κοιτάς, μάνα, έλα. Έλα, μάνα! Αγκάλιασέ με!».
Και η μάνα πάει να σηκωθεί, αλλά δεν τη βαστούν τα πόδια της. Λυγίζει και πέφτει στην αγκαλιά του…
Μα τώρα ασάλευτη σαν κούτσουρο κείτεται σωριασμένη στο πάτωμα. Απ’ τη μεγάλη της λαχτάρα, η δύστυχη, οραματίστηκε τη σκηνή της επιστροφής του σπλάχνου της. Η συγκίνηση ήταν τόσο ισχυρή που θρυμμάτισε την εύθραυστη καρδούλα της. Έσβησε έχοντας στα μάτια τη μορφή του μονάκριβου γιου της…
Μες στους καπνούς ο γιος περήφανος πολεμάει τους εχθρούς. Γύρω του οι μαύρες φιγούρες των στρατιωτών σκορπίζουν σα μεθυσμένες. Το χέρι του περνά μέσα απ’ τη βαριά του στολή και πιάνει το μικρό, χρυσό σταυρό του. Τον φιλάει. Και στρέφει το κεφάλι του προς το σκοτεινό ουρανό ικετεύοντας… Ένας Ιταλός τον έχει βάλει στο στόχαστρο του όπλου του. Αλλά, μια γυναικεία φιγούρα, με μακρύ μαύρο σάλι, μπαίνει στη μέση και αρπάζει το γιο στη στοργική αγκαλιά
της… ΜΠΑΜ!!! Ο ξερός κρότος του πυροβολισμού αντιλαλεί στη χαράδρα... Τώρα πετούν μαζί. Φτάνουν σ’ ένα γαλήνιο μέρος. Πάνω από τα ταξιδιάρικα σύννεφα ο ήλιος λάμπει κι ένα απαλό αεράκι φυσάει γλυκά χαϊδεύοντας τα ροδαλά πρόσωπά τους. Ο γιος ανοίγει τα μάτια του και είναι κουρνιασμένος σαν το νεογέννητο πουλάκι μες στη μητρική φωλιά. Είναι πάλι ελεύθερος. Μακριά από την αγριότητα του πολέμου, από τον όλεθρο, από το θανατικό. Είναι κοντά στη μάνα του. Κι εκείνη τον καμαρώνει επιβλητικό, με μια λαμπερή στολή κι ένα φωτεινό πρόσωπο που ξεχειλίζει από περηφάνια. Πάνω στην επωμίδα του, σαν παράσημο αιώνιας δόξας και τιμής, αστράφτει ο μικρός χρυσός σταυρός! Ναι! Είναι νικητής! 

ΤΕΛΟΣ

Ηλιάνα
(ψευδώνυμο της μαθήτριας του ΓΕΛ Αγιάσου Σοφίας Κουταλέλλη)
Όσα φέρνει ο ταχυδρόμος

Ένα ακόμα πρωινό. Ένα πρωινό παράξενο, διαφορετικό, αλλιώτικο από τ’ άλλα. Μόλις έχω ξυπνήσει και νιώθω έναν πόνο σε όλο μου το σώμα. Είναι πολύ δυνατός και ανεξέλεγκτος αυτή τη φορά. Πάει καιρός που ξεκίνησε αυτή η ιστορία... Στην αρχή δεν έδωσα σημασία. Σκέφτηκα πως θα είναι από την κούραση, το διάβασμα, τα ξενύχτια. Έχω κι αυτό το δίπλωμα στην ξένη γλώσσα που θα δώσω εξετάσεις και έχω αγχωθεί... Οι μέρες όμως κυλούσαν και ο πόνος, αντί να ελαττώνεται, γινόταν όλο πιο δυνατός.
Είμαι σε αδιέξοδο πια. Ίσως πρέπει να μιλήσω στους γονείς μου, να με βοηθήσουν, μαζί να βρούμε μια λύση στο πρόβλημα μου. Από την άλλη όμως... Είναι και αυτοί πολύ φορτωμένοι, έχουν τα δικά τους προβλήματα: με τη δουλειά, τις ανάγκες του σπιτιού, δεν τα βγάζουν πέρα με την παλιά άνεση... Δε μου αρέσει να τους γίνομαι κι εγώ βάρος. Τουλάχιστον δεν κατάλαβαν τίποτα ακόμα Αρκετά τους απασχολούν...
Δεν ξέρω τι να κάνω όμως. Πονάω πάρα πολύ κι αυτή τη φορά πιο συχνά. Δε θ’ αντέξω. Βαρέθηκα πια να το κρύβω. Νομίζω πως ήρθε η ώρα να τους αποκαλύψω το μυστικό μου. Απ' την άλλη φοβάμαι την αντίδρασή τους. Άραγε θα με ακούσουν με προσοχή ή θα νομίσουν ότι υπερβάλλω και θα με αγνοήσουν πνιγμένοι απ’ τα δικά τους προβλήματα; Μήπως τους προκαλέσω φόβο; Ας γίνει. Ήδη το καθυστέρησα αρκετά και αυτό ίσως είναι εις βάρος μου αλλά τι μπορούσα να κάνω; Με εμπόδισε η δειλία μου. Δεν ξέρω τι έχω πάθει. Ξαφνικά άρχισαν να κυλάνε ποτάμια δακρύων από τα μάτια μου, ασταμάτητα, ανεξέλεγκτα, για τα οποία ευθύνεται μονάχα ο πόνος.
Όταν οι γονείς μου άκουσαν όσα είχα να τους πω, συγκλονισμένοι και ανήσυχοι δέχτηκαν να με βοηθήσουν. Προσπάθησαν να κρύψουν την έντονη ανησυχία τους και με μάλωσαν, ως συνήθως που άργησα να τους μιλήσω. Δεν είχαν άδικο. Μου το υποσχέθηκαν πως το γρηγορότερο δυνατό θα επισκεφτούμε έναν ειδικό γιατρό για να μάθουμε τελικά τι ακριβώς προκαλεί τους δυνατούς πόνους απ’ τους οποίους και υποφέρω.
Η αλήθεια είναι πως φοβόμουν αυτή την επίσκεψη πάρα πολύ. Λες και είχα ένα προαίσθημα, δεν ήμουν έτοιμη ν’ ακούσω την αιτία. Έπρεπε όμως να το πάρω απόφαση αφού η στιγμή εκείνη όλο και πλησίαζε. Είχανε μείνει μόνο δύο ημέρες πριν την επίσκεψη στο γιατρό. Ομολογώ πως ήταν οι δυο πιο δύσκολες μέρες της ζωής μου. Πέρασαν γεμάτες αγωνία και άγχος.
Επιτέλους, ήρθε η ώρα. Μπαίνοντας μέσα στο ιατρείο η ψυχή μου έτρεμε από την κορφή ως τα νύχια! Ο γιατρός με υποδέχτηκε εγκάρδια, μου εξήγησε πολλά πράγματα και μου είπε πως δεν είναι σίγουρος για τίποτα. Θα χρειαζόταν να κάνω πολλές εξετάσεις θα τα ξαναλέγαμε. Οι εξετάσεις έγιναν σε δύο εβδομάδες! Άλλες δύο εβδομάδες γεμάτες φόβο και αγωνία.
Τώρα που αναλογίζομαι τις στιγμές εκείνες, απορώ πως άντεξα! Θυμάμαι πως όταν άκουσα το τηλεφώνημα του γιατρού σαν να ανακουφίστηκα. Ούτε στιγμή δεν πέρασε από το νου μου πως ίσως να μην υπήρχαν <<καλά νέα>>!!! Έτρεξα γρήγορα στο ιατρείο, μαζί με τους γονείς μου, για να δω επιτέλους τι με έφερε σ’ αυτήν την κατάσταση. Δυστυχώς όμως, οι εξετάσεις δεν ήταν ξεκάθαρες και μας είπε ο γιατρός, ότι έπρεπε να σταλούν στο εξωτερικό. Για άλλη μια φορά αναμονή...
Ο καιρός περνούσε και δε λάμβανα καμία ειδοποίηση από το γιατρό για εκείνες τις εξετάσεις. Είχα αρχίσει να ανησυχώ πάρα πολύ... Κάτι δεν πήγαινε καλά. Δεν είχα όρεξη για τίποτα, ούτε για διάβασμα, ούτε για έξω, ούτε καν για τους φίλους μου! Το μυαλό μου ήταν συνεχώς εκεί. Άραγε τι να’ χω. Ο πόνος εξακολουθούσε να βασανίζει το κορμί μου, σαν φωτιά που δε σβήνει και όλο και φουντώνει. Όλα ήταν ανυπόφορα.
Ώσπου μια μέρα καθώς γύριζα σπίτι, είδα τον ταχυδρόμο να κατευθύνεται προς την πόρτα μου. Τι να ήθελε άραγε; Ίσως έφερε πάλι κάποιο λογαριασμό της ΔΕΗ ή ίσως να μου έστειλε γράμμα η θεία Ερασμία από την Αυστραλία. Με το που μπήκα σπίτι, έσπευσα να ανοίξω το γράμμα... Όχι δεν μπορεί... Κι όμως, ήταν οι εξετάσεις. Μόνο που τα νέα δεν ήταν καλά για μένα. Καθόλου καλά. Από μια στιγμή κι έπειτα δεν άκουγα τίποτα, δεν ένιωθα τίποτα αφού όλα είχαν σκοτεινιάσει... Τίποτα πια δεν είχε σημασία. Αφού άνοιξα το φάκελο, το πρώτο πράγμα που ευχήθηκα ήταν να μην είχα ξυπνήσει ποτέ εκείνο το πρωινό, να σταμάταγα το χρόνο...
<<Γιατί να συμβαίνει αυτό σε μένα; Γιατί θεέ μου; Τι αμαρτίες πληρώνω; >>
<<Ήταν απαραίτητο να συμβεί τώρα; Αυτό που μου συμβαίνει είναι το χειρότερο πράγμα που θα μπορούσε να συμβεί σε ένα δεκατετράχρονο κορίτσι σαν εμένα! >>
<<Δεν ξέρω τι να κάνω. Έχω χάσει τα λογικά μου...>>.
Τέτοιες σκέψεις τριγύριζαν το μυαλό μου συνέχεια. Στέκομαι απέναντι από την αλήθεια, την πικρή αλήθεια ενώ ταυτόχρονα προσπαθώ, ακόμα, να συνειδητοποιήσω τι μου συμβαίνει. Τι θα πω στα παιδιά; Στους κολλητούς μου; Πως οι γύρω θα αποδεχτούν ανάμεσα τους ένα κορίτσι που πάσχει από καρκίνο; Δεν πρέπει να τους το πω... Δε θέλω... Δε θέλω να με λυπούνται...! Όλοι θα με λυπούνται και αυτό είναι κάτι που δεν θα το επιτρέψω... Προτιμώ χίλιες φορές να με ζηλεύουν παρά να με λυπούνται! Άλλο <<σε νοιάζομαι>> κι άλλο <<σε λυπάμαι>>... Ελπίζω οι φίλοι μου να με στηρίξουν σε αυτή τη φάση της ζωής μου, τη δυσκολότερη, γιατί έχω ανάγκη και τη δική τους αγάπη...
Δεν έχω ηρεμήσει ούτε λεπτό από την ώρα που άνοιξα το φάκελο. Δεν ξέρω πόσος χρόνος μου έχει μείνει, αλλά ούτε θέλω να μάθω. Ποτέ δεν ήθελα να μάθω πότε θα έρθει αυτή η ώρα, γιατί η αλήθεια είναι πως φοβάμαι το θάνατο. Αλλά τώρα φοβάμαι περισσότερο τη ζωή, διότι σου παίζει άγρια παιχνίδια. Τέλος πάντων. Για κακή μου τύχη η ασθένεια έχει προχωρήσει πολύ με αποτέλεσμα να μην είναι βέβαιο αν μπορεί να με βοηθήσει κάποια θεραπεία.
Οι γονείς μου είχαν συγκλονιστεί και δεν ήξεραν τι να μου πουν για να νιώσω καλύτερα. Στεναχωρήθηκαν παραπάνω απ’ όσο περίμενα. Το μόνο που μου είπαν ήταν να ηρεμήσω και να έχω πίστη στο Θεό. Μου είπαν πως θα είναι δίπλα μου συνέχεια σ’ αυτή τη δύσκολη δοκιμασία της ζωής μου. Χαίρομαι πάρα πολύ που οι γονείς μου θα με βοηθήσουν. Αλλά στεναχωριέμαι γιατί δεν ξέρω τι πρόκειται να συμβεί με τους φίλους μου. Τι θα κάνω εγώ τώρα; Με τι κουράγιο και δύναμη να συνεχίσω να ζω; Έχουν όλα τελειώσει για μένα... Ένα πράγμα μπορώ να κάνω τώρα. Να πιστέψω στον εαυτό μου και μέσα στο χρόνο που έχω, που δεν ξέρω πόσος είναι, να πραγματοποιήσω κάθε επιθυμία και να κάνω κάθε μου όνειρο πραγματικότητα, ζητώντας από φίλους και συγγενείς να με βοηθήσουν. Είναι ο μόνος τρόπος να φύγω χαρούμενη αν και νωρίς. Χαίρομαι που τελικά βρήκα το θάρρος και το είπα στους γονείς μου, διότι, το παραδέχομαι, με στηρίζουν πολύ.
Τώρα που έμαθα τι ακριβώς έχω το δυσκολότερο κομμάτι είναι η ανακοίνωση στους φίλους μου. Γνωρίζω πως είναι δύσκολο, μα πρέπει. Πως αλλιώς θα καταφέρω να πετύχω τους στόχους μου και πως θα προετοιμαστούν για το θάνατο μου; Όλοι θα πρέπει να μάθουν να ζουν με την απώλεια μου, χωρίς εμένα... Το γεγονός αυτό στεναχωρεί και μένα αφάνταστα και αυτό που θέλω είναι να μην με ξεχάσουν αλλά να κυλίσουν ομαλά τους ρυθμούς στις ζωές τους, ως τώρα. Οι μέρες περνούν και κανείς άλλος δεν ξέρει το μυστικό μου… Θέλω τόσο να το μοιραστώ, να ξαλαφρώσει η ψυχή μου, αλλά φοβάμαι. Κάθε μέρα που περνάει νιώθω ότι ο θάνατος πλησιάζει, νιώθω ότι θα κοιμηθώ για τελευταία φορά, ότι θα ξυπνήσω και δεν θα υπάρχει τίποτα. Τόσος χρόνος χαμένος... Από τότε που το έμαθα δεν έχω και πολύ όρεξη, όλοι οι φίλοι με ρωτούν τι έχω και δεν ξέρω τι να πω. Ώρες - ώρες νιώθω ότι περπατάω σε αδιέξοδα, νιώθω ότι πνίγομαι στην ίδια μου τη ζωή. Σ’ αυτό μόνο οι φίλοι μπορούν να βοηθήσουν. Γ' αυτό αύριο κιόλας θα το πω στους φίλους μου. Με περιμένει λοιπόν μια δύσκολη μέρα, αφού θα ανακοινώσω και στους φίλους μου τι μου συμβαίνει, την περιπέτεια που ζω. Ούτε το πώς θα το πω έχω σκεφτεί ούτε το πώς θα αντιδράσουν. Έχω για πρώτη φορά ένα καλό προαίσθημα: πως θα με καταλάβουν και θα είναι δίπλα μου μέχρι το τελευταίο λεπτό.
Ήρθε η ώρα να με τυλίξει η ζεστή αγκαλιά του Μορφέα, να αφεθώ στη γλύκα του ύπνου... Αργεί πολύ ακόμα... Είμαι απόλυτα σίγουρη πως δε θα κοιμηθώ ήρεμη αφού χιλιάδες σκέψεις βασανίζουν το μυαλό μου. Ας κάνω υπομονή.
Κοιτάζω το ρολόι και η ώρα είναι εφτά. Μόλις ξημέρωσε και βλέπω τον ήλιο που ξεπροβάλλει, αρχίζοντας να λούζει με τις ακτίνες του ολόκληρη την πλάση. Πότε πέρασε η νύχτα; Πραγματικά δεν έκλεισα μάτι. Τέλος πάντων, ας φάω πρωινό κι ας ξεκινήσω για το σχολείο. Σε λιγάκι είμαι έτοιμη. Αποχαιρετώ τους γονείς μου και ξεκινώ. Προτίμησα να μείνω σκεπτική μέχρι την ώρα που θα φτάσω σχολείο. Κανείς δεν γνωρίζει τίποτα παρά μόνο η ψυχή μου. Έφτασε η ώρα που οι φίλοι μου πρέπει να μάθουν την αλήθεια. Ο δρόμος μου φαίνεται ατελείωτος σήμερα, κι όλο να πλησιάζει η ώρα.
Επιτέλους έφτασα. Είμαι στο προαύλιο και μιλάω μαζί τους. Όλα μια χαρά. Προς το παρόν. Χτύπησε το κουδούνι, κάναμε προσευχή , μπήκαμε στην τάξη για μάθημα. Οι ώρες διδασκαλίας πέρασαν γρήγορα. Έφτασε η στιγμή της αποκάλυψης. Φώναξα όλους μου τους φίλους και στάθηκα απέναντί τους βλέποντας τα γεμάτα απορία πρόσωπά τους . Ξεκίνησα να μιλώ: <<Αγαπημένοι μου φίλοι, η ζωή μας φέρνει απότομες εκπλήξεις, άλλες δυσάρεστες και άλλες ευχάριστες. Έτυχε λοιπόν να μου φέρει και μένα μία <<έκπληξη>>, αλλά δυστυχώς δεν είναι ευχάριστη! Τις προάλλες που είχα ξυπνήσει , ένιωθα έναν πολύ δυνατό πόνο. Πήγα στο γιατρό , έκανα εξετάσεις και διαγνώστηκε ότι πάσχω από καρκίνο. Σας παρακαλώ , μην πανικοβληθείτε. Απλά , βοηθείστε με ! >>
Αυτά είπα και τελείωσα. Ακούγοντάς το, τα παιδιά έμειναν άφωνα. Δεν με πίστευαν και προσπαθούσαν να το αγνοήσουν. Είχαν σοκαριστεί και άργησαν να το συνειδητοποιήσουν.
Είχα στεναχωρηθεί πάρα μα πάρα πολύ, ιδιαίτερα αντιλαμβάνοντας το τεράστιο <<ΓΙΑΤΙ;>> στα βλέμματά τους. Μου υποσχέθηκαν όμως κάτι: πως δεν θα αφήσουν τίποτα να με βάλει κάτω, πως θα είναι δίπλα μου, θα με φροντίζουν για όσο κρατήσει και θα με αγαπούν για πάντα. Για μένα αυτό σήμαινε πολλά...
Χαίρομαι που έχω πραγματικούς φίλους και δε θα αφήσω τίποτα και κανέναν να με βάλει κάτω! Δε θα υποκύψω. Δε θα γονατίσω και αυτή τη φορά! Όλοι έχουμε δικαίωμα στη ζωή. Είχα ακούσει κάποτε πως ο πόνος κρύβει δύναμη μέσα του... Τώρα καταλαβαίνω! Με τη ζωή παίζεις ένα παιχνίδι ή αυτή σε ζει ή εσύ την ζεις και εγώ θα ζήσω τη ζωή μου και θα κάνω ότι με κάνει χαρούμενη, γιατί πολύ απλά θέλω να ζήσω!!! Με νύχια και με δόντια θα διεκδικήσω και εγώ τα όνειρά μου . Όσα προλάβω. Ο καθένας μας είναι μοναδικός, με δικά του όνειρα, δικές του προσδοκίες, τις δικές του ελπίδες και δίνει μάχη για να τα κατακτήσει! Αυτή η μάχη όμως έχει εμπόδια που επηρεάζουν το χαρακτήρα του. Κι εγώ λοιπόν θα δώσω μάχη για τα όνειρά μου αφήνοντας τις ενδόμυχες σκέψεις να κυριεύουν το μυαλό μου! Μία επιθυμία μου μόνο θα μείνει ανεκπλήρωτη, να ζήσω σε ένα κόσμο που θα υπάρχει μόνο ειλικρίνεια, κάτι που έχει χαθεί στις μέρες μας. Δεν πειράζει! Μάθε λοιπόν, πως δεν πρέπει να το βάζεις κάτω αλλά να προσπαθείς ξανά και ξανά αφού το κλειδί για την επιτυχία είναι να πιστεύεις στον εαυτό σου! Λοιπόν, θα ζήσω όσο μου μένει σα να ’ταν όλη μου η ζωή ! Μακάρι να μην είχε έρθει ποτέ ο ταχυδρόμος, μακάρι να μην λάμβανα ποτέ αυτό το φάκελο...
 




read more "Σημαντική διάκριση μαθητών του Λυκείου Αγιάσου σε Πανελλήνιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό"

0 Τα Σαντούρια του Αναγνωστηρίου στο 2ο Εργατικό Φεστιβάλ του ΠΕΚ

Τα Σαντούρια του Αναγνωστηρίου Αγιάσου παρουσίασαν τη μουσικοχορευτική μας παράδοση και κέρδισαν το θερμό χειροκρότημα του κόσμου που βρέθηκε το Σαββατόβραδο, 1η Ιουλίου 2017, στον αίθριο χώρο του Αρχοντικού Γεωργιάδη, για να παρακολουθήσει το πλούσιο πρόγραμμα των εκδηλώσεων της πρώτης μέρας του 2ου Εργατικού Φεστιβάλ που διοργάνωσε το Παλλεσβιακό Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο. Προλόγισε η Σοφία Κουταλέλη. Έπαιξαν σαντούρι η Μύρτα Ανέμου, η Ουρανία Αργύρα, η Σοφία Κουταλέλη, η Σοφία Σκορδά και ο Μιχάλης Τζανής. Τουμπελέκι ο Βασίλης Αμπουλός, Κιθάρα ο δάσκαλος Κώστας Ζαφειρίου. Τραγούδησε η Σοφία Σκορδά.
Την αυλαία των εκδηλώσεων άνοιξε η πολυμελής παιδική χορωδία Animato, ακολούθησαν τραγούδια από το Διεθνή Πολιτιστικό Σύλλογο «Ναντέζντα», παραδοσιακοί σκοποί της Λέσβου και της Μικρασίας από τα Σαντούρια του Αναγνωστηρίου, μουσικό πρόγραμμα από το μουσικό σχήμα «Τα Φώτα απέναντι» και το κερασάκι της τούρτας ήταν ο Παντελής Θαλασσινός, που μας ταξίδεψε με τη μελωδική του φωνή σε γνωστά και άγνωστα αγαπημένα τραγούδια.
Ευχαριστούμε τους διοργανωτές για την πρόσκληση και τη φιλοξενία.





read more "Τα Σαντούρια του Αναγνωστηρίου στο 2ο Εργατικό Φεστιβάλ του ΠΕΚ"

0 Τα σαντούρια του Αναγνωστηρίου Αγιάσου στο Μουσείο Τεριάντ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Σε μία πολύ επιτυχημένη εκδήλωση, που την παρακολούθησε πλήθος κόσμου συμμετείχε το Αναγνωστήριο της Αγιάσου. Συγκεκριμένα, το βράδυ της Παρασκευής, στον αύλειο χώρο του Μουσείου Τεριάντ, στη Βαρειά, παρουσιάστηκε το νέο βιβλίο για το Δημοτικό τραγούδι, του δημοσιογράφου της «Καθημερινής» και κριτικού Παντελή Μπουκάλα. Για το βιβλίο μίλησαν ο φιλόλογος-εκπαιδευτικός και Αντιπρόεδρος του Δ.Σ του Αναγνωστηρίου Παναγιώτης Σκορδάς, ο καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου και Πρόεδρος του Δ.Σ του Μουσείου Τεριάντ Δημήτρης Παπαγεωργίου, ο θεολόγος-εκπαιδευτικός Θανάσης Καλαμάτας και ο ίδιος ο συγγραφέας.
Στη συνέχεια παραδοσιακούς σκοπούς και τραγούδια έπαιξαν το ΚΕΣΑΜ και τα Σαντούρια του Αναγνωστηρίου Αγιάσου και χόρεψε το χορευτικό τμήμα του Πολιτιστικού Συλλόγου Ταξιαρχών «Η Πρόοδος».
Χαιρέτησε ο Πρόεδρος του Αναγνωστηρίου κ. Κλεάνθης Κορομηλάς ευχαριστώντας τον Παντελή Μπουκάλα για τη μεγάλη δωρεά βιβλίων στο Αναγνωστήριο.

Την εκδήλωση οργάνωσαν το Μουσείο Τεριάντ, η Συνύπαρξη και Επικοινωνία στο Αιγαίο, ο Σύνδεσμος Φιλολόγων Λέσβου και οι εκδόσεις Άγρα.




read more "Τα σαντούρια του Αναγνωστηρίου Αγιάσου στο Μουσείο Τεριάντ"

0 Το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Τeriade, ο Σύνδεσμος Φιλολόγων Λέσβου, η Κίνηση Πολιτών “Συνύπαρξη και Επικοινωνία στο Αιγαίο” και οι Εκδόσεις ΑΓΡΑ, σας προσκαλούν στην παρουσίαση του νέου βιβλίου του ΠΑΝΤΕΛΗ ΜΠΟΥΚΑΛΑ ΟΤΑΝ ΤΟ ΡΗΜΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΟΝΟΜΑ Η «αγαπώ» και το δημιουργικό σφρίγος της ποιητικής γλώσσας των δημοτικών

Το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Τeriade, ο Σύνδεσμος Φιλολόγων Λέσβου, η Κίνηση Πολιτών “Συνύπαρξη και Επικοινωνία στο Αιγαίο” και οι Εκδόσεις ΑΓΡΑ, σας προσκαλούν στην παρουσίαση του νέου βιβλίου του
ΠΑΝΤΕΛΗ ΜΠΟΥΚΑΛΑ
ΟΤΑΝ ΤΟ ΡΗΜΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΟΝΟΜΑ
Η «αγαπώ» και το δημιουργικό σφρίγος
της ποιητικής γλώσσας των δημοτικών

την Παρασκευή 30 Ιουνίου 2017
στις 8.00 μ.μ.
στον αύλειο χώρο Μουσείων Teriade - Θεόφιλου
(Βαρειά Μυτιλήνης, Λέσβος)  

Για το βιβλίο θα μιλήσουν:


Παναγιώτης Σκορδάς, φιλόλογος, εκπαιδευτικός΄
Δημήτρης Παπαγεωργίου, καθηγητής Πανεπιστημίου Αιγαίου - πρόεδρος Δ.Σ. Μουσείου Teriade
Θανάσης Καλαμάτας, θεολόγος, εκπαιδευτικός


και ο συγγραφέας


Την παρουσίαση θα συνοδεύσουν μουσικά το Κέντρο Σπουδών Ανατολικής Μουσικής (ΚΕΣΑΜ) και το Αναγνωστήριο Αγιάσου με τα σαντούρια του, ενώ θα χορέψουν μέλη του Πολιτιστικού Συλλόγου Ταξιαρχών η «Πρόοδος».

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ
ΤΑ ΔΗΜΟΤΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ υπέστησαν ό,τι και η αρχαιοελληνική κληρονομιά. Κινδύνεψαν να μαγαριστούν από τους ελληνοκάπηλους κιβδηλοποιούς, των δικτατορικών καθεστώτων συμπεριλαμβανομένων. Τα προστάτεψε όμως η υψηλή ποιητική τους αξία, το εσώτερο ήθος τους. Η ανάκτησή τους με τους τρόπους της ανοιχτόκαρδης αγάπης, αλλά και με τους όρους της ανοιχτόμυαλης ανάγνωσης, στηριγμένης στις μεθόδους και τα πορίσματα της επιστήμης, μόνο να μας ωφελήσει μπορεί. Και να μας τέρψει.



ΜΟΥΣΕΙΟ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΤΕΧΝΗΣ TERIADE : Βαρειά, Μυτιλήνη, Λέσβος, 81100 | Τηλέφωνο: +30 22510 23372 | Φαξ: +30 22510 42855 | email : info@museumteriade.gr



read more "Το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Τeriade, ο Σύνδεσμος Φιλολόγων Λέσβου, η Κίνηση Πολιτών “Συνύπαρξη και Επικοινωνία στο Αιγαίο” και οι Εκδόσεις ΑΓΡΑ, σας προσκαλούν στην παρουσίαση του νέου βιβλίου του ΠΑΝΤΕΛΗ ΜΠΟΥΚΑΛΑ ΟΤΑΝ ΤΟ ΡΗΜΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΟΝΟΜΑ Η «αγαπώ» και το δημιουργικό σφρίγος της ποιητικής γλώσσας των δημοτικών"

Ένα βίντεο από το χωριό μας